Ergo.

Het is vroeg in de mooiste tuin van Rijen. Caramel, Mr, Kruin en Spotje zitten bij elkaar onder de vlierbessenstruik te fluisteren. Ze proberen zo zacht mogelijk te praten, want ze weten dat de lange gevoelige oren van Astro het kleinste geluidje – zelfs als dat er niet is -kunnen opvangen.  Het begint zachtjes te regenen.

“De reflectie van een heldere ster in het wateroppervlak”, oppert Spotje. “Dan geven we een wijde schaal met door Voy ingestraald water, waarin ze elke nacht de mooiste ster aan het firmament kan bewonderen.”
Ze zijn een cadeau voor Astro aan het bedenken. Die viert niet alleen haar verjaardag, maar ook haar overwinning op de doffe plek die haar diepglanzende vacht teisterde. Ze had daardoor haar leventje behoorlijk overhoop moeten halen en wil nu met haar verjaardagsfeest het leven, de liefde en de vriendschap vieren.

“Mooi idee”, zegt Caramel. “Dan kan die schaal misschien vastgehouden worden door een Vlaams naakt dat ik ga kleien van speciale modder uit de sloot. Gebakken in de zon op de best uitgekiende Feng Shui plek in de tuin. Dan verf ik het Vlaamse naakt met het sap van deze rode vlierbessen voor een aparte glans.”

“Zo’n Vlaamse reuzin die er wijdpoots bijzit, met een klein koppie zonder oren?” vraagt Spotje.
“ Ja, zegt Caramel, en dat grootse lijf met kleine ledematen symboliseert de overwinning op de doffe plek die kleiner en kleiner is geworden en toen verdween. “

Kruin krabt bedachtzaam door een van de vele kruinen op haar kop terwijl ze uitgestrekt op haar zij ligt in de floating moon pose. “Jouw ster…, jouw ster verlicht ons aards…. hmm, nog even denken.. misschien een gedicht op muziek erbij, ze heeft ook wel wat met musicals.”

Ze kijken op door het geluid van een diepe kreun. “Tjesus, zegt Mr, het moet niet gekker worden! Voordat we met z’n allen het Nirvana betreden, kunnen we Astro ook gewoon vragen wat ze het liefst wil hebben. Kruin neemt dan de notulen, Caramel spreekt haar contacten in de ladies club aan voor de beste aanbieders en Spotje rent langs de verschillende partijen voor een prijs/kwaliteitvergelijking. Suggesties op basis van eigen interpretaties en ongefundeerde assumpties leiden nooit tot een goede afronding van de zaak. Ergo.”

Ze kijken Mr verbluft aan. Ergo? Dat zal wel weer een van die legale onbegrijpelijkheden zijn waar ze in uitblinkt. “Weet je wat”, fluistert Kruin, “we organiseren morgen een picknick in de Tuinen van Monat, die staan op het ogenblik schitterend in bloei. Het schijnt dat de rode dwergtulp een licht hallucinerende werking heeft. Dan kunnen we uitvinden wat ze graag wil hebben zonder dat ze het zelf doorheeft.  We spelen we het spel ‘mijn geheimste wens’ en dan moet iedereen vertellen wat ze voor stiekeme dromen heeft.”

Dat lijkt ze wel wat, hoewel Caramel opmerkt dat het een beetje chic moet blijven.  Met de sensatiezucht van Kruin kan het soms flink over de schreef gaan.

De volgende dag schijnt de zon en komen ze samen bij Astro. Iedereen heeft iets meegenomen voor de picknick. Caramel Aziatische worteltjestaart met ginseng en een fles bubbels die als lekkerst uit de bus is gekomen tijdens haar cursus ‘bubbels nippen voor expats’. Spotje heeft El Balli rolletjes met zesbladklaver, afgelakt met een laagje eetbaar goud. “Ik heb gegoogled op het allerduurste recept ter wereld en dat heb ik gemaakt” glundert ze.
Kruin heeft een statief met camera bij zich. “Wat ga je daar nou mee doen”, vraagt Astro.
“Er zijn fantastische ingrediënten in de Tuinen van Monat en ik ga gewoon improviseren. Jullie kunnen mijn keukenbrigade zijn en we nemen alles op voor het programma Over de Chef.”
“No way, hozee,” zegt Astro. “Ik heb lekkere hapjes uit de Chinese dierenriemserie gemaakt. Verschillend voor iedereen, passend bij je teken. Jij bent geboren onder het teken van het Zwijn, Kruin, ik zal nog maar niet verklappen wat je krijgt.”
Mr heeft maagzout en Norit meegenomen.

Ze gaan op pad, op weg naar de overkant van de sloot. Halverwege zegt Astro “we komen vlak langs de aanpalende tuin, waar het al tijden zo verdacht stil is. Mijn verjaardagsfeestje gaat over liefde, vriendschap en vrede. Zullen we even langsgaan en ook de buren uitnodigen?”
Mr kijkt met een ruk op. “laten we het gewoon houden op ‘vreedzaam’. Dat is het nu met die stilte. Heerlijk, vooral zo houden!”

Aangekomen in de uitbundig bloeiende Tuinen van Monat, spreiden ze het sterrenkleed van Astro uit en ontkurken de bubbels, terwijl Spotje een paar rode dwergtulpen gaat plukken. Dat wil ze doen tijdens een gestrekte ren waarbij ze een hoge snelheid bereikt. Op die manier valt het niet op als ze in het voorbij gaan hier en daar een tulpje weggrist.  Al snel zien ze alleen nog maar een soort waas van haar stippen en is ze uit het zicht verdwenen.

“Laten we het spel ‘mijn geheimste wens’ spelen.” Jij mag beginnen Astro, jij bent bijna jarig. ”
Astro neemt nog een flinke slok bubbels. Daar kan ze eigenlijk helemaal niet tegen nu ze zo gezond en zuiverend eet na de schrik van de doffe plek. “Sja, ik wordt vijf, ik voel me soms zóóó oud. Mijn geheimste wens? Een keer iets spannends met een toy-knijn, giechelt ze. Gewoon om het spel.”

Spotje komt aangestoven met een paar geknakte steeltjes zonder blaadjes. “Wat heb ik gemist?” “Astro zei iets over een toy-knijn dat ze wel spannend vindt.”
“Ah, nou ik heb pas nog iets gelezen over een toy-knijn dat voor ongelooflijke sensaties zorgde. Hij heette The Rabbit. Volgens mijn blad ‘wiptechnieken voor vrouwtjes konijnen’ is de amazone de spannendste techniek.”
“Lijkt die hier op?” vraagt Kruin. Langzaam balancerend op haar voorpoten werkt ze zich in een knoop waarbij haar staartje naast haar rechteroor verschijnt.
“Nee, nee, zegt Caramel, dat is ‘m niet, ik heb ze allemaal uitgeprobeerd en de fokkenmast is de fijnste. Gevolgd door het kraaiennest.” Daar kijken ze van op, Caramel is gewoonlijk niet zo loslippig. Ze weten dat ze met een expat clubje graag gaat zeilen, maar daar hebben ze nooit verder wat achter gezocht. Nu zijn ze wel benieuwd hoe die haas van haar dan reageert op het woord fokkenmast.

“Ik weet wel een gezellige club, nogal donker, waar vele toy-knijnen zijn met geweldige technieken. De entree is vrij hoog, maar dan heb je ook wat” zegt Mr.  Dat is de frivole kant van Mr die soms plotseling boven komt.

“Het gaat mij niet om de amazone, de fokkenmast of het kraaiennest,” zegt Astro. “Maar om de tinteling, de verjongingskuur die van zoiets uitgaat.” Spotje heeft ondertussen de El Balli hapjes met eetbaar goud uitgedeeld. “Mjam”, smult Astro, “natuurlijk helemaal onverantwoord in mijn astraal verantwoorde gezondheidsdieet, maar wel erg lekker!”

“Gemaakt via slow cooking in het volle maanlicht, dus het geeft vast magische krachten” zegt Spotje.
“En?” Mr roffelt een beetje ongeduldig met haar achterpoot. “Was dat toy-knijn-maar-dan-niet-echt je enige geheimste wens?”
“Jij bent toch nu?” vraagt Astro.
Mr kijkt peinzend in de verte. “Mijn geheime wens is dat de wet verandert, en wel zodanig dat obstructionisten die de legale en rechtmatige bouw belemmeren van een waterwolkenkrabber aan de rand van de sloot een ademverbod krijgen opgelegd met een minimale duur van 17 dagen met dwangverpleging en tbmr.”
“Nou”, zegt Astro, “ik wil gewoon mijn kracht helemaal terugkrijgen, mijn innerlijke graspol terugvinden, dat is wat ik het liefste wens.”

En zo komt het dat  de volgende dag Mr, Kruin, Spotje en Caramel in alle vroegte de koppen weer bij elkaar steken onder de vlierbessenstruik. Hun lange oren – beige, zilvergrijs, zwart-wit gevlekt en ruwharig bruin – lijken wel als een matje in elkaar gevlochten, zo dicht zitten ze tegen elkaar aan te smoezen.

“Kracht… kracht.. een krachtige herbal essence behandeling met Vesuvius pakking en massage met handgedoken hotstones?” fluistert Spotje.
“Madame Dotterflower gezongen door de krachtige stemmen van tenoren, enig en uniek optreden?” Caramel neuriet een stukje voor.
“De krachtige arm der wet, mét”, mompelt Mr.
“Mét wat?” vraagt Caramel.  Maar Mr staart weer in de verte en geeft geen antwoord.
“Bij Samson zat de kracht in zijn haar”, zegt Kruin. “Kunnen we daar wat mee?”
“Jaah”, zegt Spotje, “voegen we ons vachthaar van bij elkaar voor extra kracht!”
“Ik heb nog wel wat haar van vanochtend geschoren Brazilian rabbit style” grijnst Mr. “ Grapje.”
Caramel, Mr, Kruin en Spotje scheren allemaal heel symbolisch hetzelfde plekje kaal als waar Astro’s doffe plek zat en verzamelen dat in een holle graspol gevat in vintage, oneetbaar zilver.

Een week later kloppen ze aan bij het mooi versierde hok van Astro, waar de heerlijkste geuren vandaan komen. “Heeee, gefeliciflapoor!”, roepen ze in koor. Ze geven haar één voor één een snuitje. “Je raadt nooit wat voor cadeau we voor je hebben.”

Voy II

Astro voelt hoe de fluisteringen van Voy alle haartjes doen trillen. Alsof er een briesje door haar vacht strijkt. De trillingen geleiden haar naar de kern, de verborgen waarheid. “Ik ben mezelf verloren” fluistert Astro terug. “Ik had altijd in mijn innerlijke tuin een eigen graspol, waar ik mezelf ontplooide, eentje die ik niet hoefde te delen. Ik kan ‘m niet meer vinden.” Spotje, Mr, Caramel en Kruin zijn er stil van. Dat was het. Astro was haar eigen innerlijke graspol kwijt. Je zou van minder een doffe plek krijgen. Het was een eye opener. “Hij is jarenlang afgebrokkeld en ik heb ‘m zelf ook afgegraven, tot het laatste sprietje weggegeven.” Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten. “We gaan je helpen zoeken” zegt Spotje en aait over Astro’s vacht.

De schemering gaat over in de nacht en Voy valt stil, haar vacht geeft een vage witte gloed. Met een lange sprong in slow motion richting de maan is ze verdwenen.

De volgende dag zitten ze in de middagzon weer bij elkaar en iedereen heeft slecht geslapen. “Heb jij er nou opeens zwarte vlekken bij gekregen?” vraagt Caramel aan Spotje, “zelfs je snuit is zwart.” “Ik kon niet slapen en heb een manier bedacht waardoor Astro haar innerlijke graspol kan terugvinden. Ik denk dat ze bepaalde zintuigen scherper moet maken. Daarom heb ik de hele nacht gegraven aan een groot hol waar het pikkedonker is. Daar gaan we eten zonder dat we zien wat het is.”

“Topidee!” zegt Kruin en slaat gelijk aan het organiseren. “We moeten niet zelf koken, want dan weten we wat het is. Ik weet wel een cateraar. Vanavond zien we elkaar bij de ingang.” Spotje rent richting sloot voor een bad, zelfs haar oren zijn zwart van de aarde.

Die avond zitten Mr, Caramel, Astro, Kruin en Spotje aan de ingang van het grote hol. Een klein, blind dwergkonijn komt naar buiten. “Goedenavond en welkom bij ristorante Non Transparante, mijn naam is Sette. Volg mij en houd elkaar bij de staart vast, want het is aardedonker.” Ze schuifelen voorzichtig naar binnen, het is binnen zo donker dat ze zelfs elkaars witte staartje niet kunnen zien. Er lijkt geen einde te komen aan de lange gang, dan klinkt het opeens holler en zijn ze in een grotere ruimte. “Ik hoor geschuifel en gesmak” zegt Astro. “En ook alsof er iets in de muren beweegt, behoorlijk eng.” Astro’s oren vangen natuurlijk de kleinste geluidjes op, zelfs die er niet zijn. “Ga maar zitten en maak het jezelf gemakkelijk” klinkt de licht galmende stem van Sette vanuit een hoek. Dit is jullie voorgerecht, buon appetito.” “Het ruikt helemaal niet” zegt Caramel en voelt een beetje glibberig. Kruin schrikt als ze opeens haar bord voelt bewegen. “Wat heb jij op je bord,” vraagt Spotje, “ik probeer iets te pakken te krijgen.”

“Bent u al lang blind” vraagt Mr luid, in richting waar ze vermoedt dat Sette zich bevindt. “Nee, nog niet zo lang. Ik heb een onschuldig vitamine elixer gedronken, tenminste zo was het aanbevolen. Toen is mijn hele familie blind geworden.” Mr schraapt hoorbaar haar keel. “Ik vermoed dat we als testkonijnen zijn gebruikt,”galmt Sette. Er valt een ongemakkelijke stilte. “Volgens mij hebben we hier een Beaujolais”, zegt Caramel opgewekt.

“Ik krijg niks door mijn keel”, zegt Spotje. “Ik proef niet eens of het klaver of gras is. Het heeft allemaal een muffe, bedorven smaak. Is de kok soms ook blind?”

Astro voelt met haar poot over tafel. “Het is vreemd als je totaal niks ziet en er van alles om je heen gebeurt. Je focust meer, concentreert je op een ding tegelijk.” Ze horen een diepe zucht. “Dat ben ik verleerd, ik doe al jaren tien dingen tegelijkertijd. En niet één ding helemaal voor mezelf.” Kruin knikt, al ziet niemand dat. ”Je hebt een innerlijke graspol nodig om in balans te blijven, een plek waar je verdieping kunt vinden, je persoonlijke energiebron om dingen voor jezelf te doen.” Astro zucht opnieuw. “Dat is niet gemakkelijk als je jongen hebt die zoveel aandacht opeisen. Die Vrije Opvoeding richt zich helemaal op de eigen ontwikkeling van elk jong, maar ondertussen schiet de mijne er bij in.” “Meer loslaten”, oppert Caramel, “en zoeken wat jou zelf plezier geeft. Ik houd van Vlaamse naakten, van varen en bubbels nippen voor expats. Die dingen bouw ik zoveel mogelijk in.”

“Hoe smaakt het?” horen ze Sette galmen ergens rechtsachter. “Molto buono”, zegt Mr. Daar kijkt iedereen van op. In figuurlijke zin dan, want er valt weinig te zien. Meestal is ze niet zo complimenteus.

“Ik kan dit niet eten” zegt Spotje. “Wat is het?” “Coniglio in brodo” galmt het zacht. “Nooit van gehoord. Geef mij maar de recepten van El Balli, daar weet je vaak ook niet wat je eet, maar wat een sensatie.”

Even later staan ze buiten in de koele avondlucht. Mr blijkt haar bord bij zich te hebben. “Dit brengen we even bij de inspectiedienst. Je weet maar nooit wat je in het donker op je bord krijgt.”

Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten, omringd door de schemering. “Ben je al iets verder?” vraagt Spotje. “Sja..ik voel dat ik ‘m ergens heb, maar ik moet er wat voor doen om mijn innerlijke graspol terug te vinden. Ik heb er wel zin in. Mijn reis is nog maar net begonnen.”

Voy!

Het is snikheet in de mooiste tuin van Rijen. Het gras kriebelt in de snuiten van de knijnenkring en Mr niest wel 8 keer achter elkaar. Ze heeft last van hooikoorts. Aandachtig nippen ze aan een glaasje Prosecco, een fles die Caramel heeft meegenomen na een cursus ‘bubbels nippen voor expats’. “Deze druif komt van de schuine helling uit het nabije Oosten. Vlakbij Drenthe. Tintelfris en toch niet duur.” Spotje had ook een fles meegenomen naar de zomerse picknick. “Proef deze eens, geen idee waar die vandaan komt, maar het is de duurste die er te krijgen valt en het etiket bevat bladgoud en parelpoeder.” Naast rennen houdt Spotje ook van geld over de balk gooien en extravaganza.

Kruin begint door de combinatie warmte en alcohol een beetje te wankelen in haar kaarsrechte tree pose. “Ik was op South Rabbit Beach en daar eten en drinken ze of heel erg veel of zo goed als niks. Ze zijn er super skinny of enorm vet. Hoe zouden onze buren in de aanpalende tuin eruit zien?”

“Behoorlijk mager” mompelt Mr en niest nog eens.

“Nou ik wil ook flink wat magerder worden”, zegt Astro. “En gezonder, gericht op glans en innerlijk evenwicht, dus ben ik helemaal anders gaan koken. De jongen zitten nu wel nu met lange tanden aan tafel, maar het moet. Ik heb ook water besteld dat per fles vier keer zo duur is als de Prosecco van Spotje, maar het water is ingefluisterd door Voy en moet zeer zuiverend werken. Tot in de cellen.”

“Voy? Klinkt vaag”, zegt Mr.

“Ja, Voy, voluit heet ze Voyager. Een bijzonder krachtige genezeres, ze heeft het boek de Delende Reis geschreven, nadat ze zichzelf genezen heeft van doffe wildgroei met een uitpuilende plek zo groot als een spitskool. Die slonk eerst tot het formaat van een spruitje, toen een erwtje en toen was het weg.”

“Mmmm” lispelt Kruin een beetje beneveld.

“Ja, geweldig he?”, zegt Astro.

“eh.. ik kreeg er eigenlijk honger van, het is de tijd van de jonge erwtjes.”

“Een spitskool?” snuift Mr, “en als ze in beweging kwam, sprong ze rond als een skippybal met oren?”

“Ja, ik dacht al dat jullie sceptisch zouden zijn, dus ik heb Voy uitgenodigd voor een tuinsessie. We gaan straks samen een Delende Reis doen.”

“Ik denk dat ze heel wonderbaarlijk is”, zegt Caramel, “nadat ze was komen spreken in de ladies club, konden we allemaal een stuk beter tennissen.”

“Is dat een eufemisme voor nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjes konijnen?” vraagt Spotje, die altijd op zoek is naar materiaal voor haar blad.

Astro draait haar gevoelige oren – die alle geluiden horen, zelfs als die er niet zijn – naar het zuiden. “Ik voel dat Voy eraan komt. Ik kan alle hulp gebruiken om doffe plekken vanuit mijn diepste ik te bestrijden nu ik verteld heb dat ik de kalende kuur met de onrijpe bessen niet ga doen. Het is zo’n heftig middel, je weet nooit of de kuur niet erger is dan de kwaal.”

“Daarom ben ik ook zo voor dierproeven”, zegt Mr. “Ik had last van schilfertjes tussen mijn oren. Maar ik gebruik niks voordat ik het eerst heb uitgetest. Ik kreeg een elixer uit vingerhoedkruid. Nou reken maar dat ik zoiets eerst test. Gelukkig maar, dat spul loste een stuk meer op dan alleen schilfers.”

“Op wie heb je dat dan getest?” vraagt Spotje.

“Derde partijen die vrij en onbelemmerd uitzicht op de sloot trachten te forceren, op gronden niet geregistreerd bij de deelgemeente noch het hoogheemraadschap” zegt Mr op plechtige toon. Ze is zich al een tijdje aan het voorbereiden op een ingewikkelde zaak, dus dit kon net zo goed een stuk zijn uit haar pleidooi.

Opeens staat ze daar. Een bijna lichtgevend wit konijn met lange trillende snorharen en diepflonkerende ogen. “Welkom, welkom. Ik ben Voy” fluistert Voy.

Mr stapt naar voren. “Welkom? Mag ik er u op wijzen dat wij in dezen de verwelkomende partij zijn en er sprake is van huisvre..”

“Sttt” maant Astro, al helemaal in de ban.

Voy neemt een langgerekte sprong in slow motion en kijkt ze dan één voor één indringend aan. “Daal af naar wat jou heeft bepaald, de ervaring die je onderdrukt, die verborgen ligt, sluimert, broeit, de ervaring die je cellen gijzelt.”

Spotje knijpt haar ogen dicht. Meestal raakt ze pas in een soort trance na een kilometer of zeven gestrekte ren door de duinen. Ze denkt terug aan de tantra-dag die ze een keer was gaan doen met Kruin. Daar keek de tantrameester haar ook zo indringend aan en moest ze ‘s middags een ander konijn dat ze niet kende – het was een langharige dikzak met een zenuwtic – vijf minuten ononderbroken aanstaren en zeggen wat ze van hem vond. Hij had haar hoopvol aangekeken. Ze had maar gezegd dat hij haar een goede kandidaat leek voor de marathon als hij twee jaar lang driemaal daags tien kilometer zou oefenen. Kruin zat ondertussen iets verderop iemand vanuit de striking cobra pose zo hard aan te staren, dat de aangestaarde langzaam veranderde in een zwetend hoopje. Spotje krijgt het gevoel of al haar vlekken beginnen te kriebelen.

Caramel heeft een comfortabel matje gemaakt van lang gras en concentreert zich op ervaringen die haar mogelijk dwars zitten. Ze had eens een mislukte fundraiser gehouden toen ze nog in de Aziatische hangtuin woonde. Een inzameling voor jonge konijnen die lispelden door een hazenlipje. Dat kwam veel voor onder het Pak Soy volk omdat ze nooit hadden geleerd te knagen maar hun voedsel met stokjes naar binnen werkten. Het had helemaal niks opgeleverd, nada, niemand had ook maar iets gedoneerd. Terwijl ze toch meerdere keren her en der had geïnformeerd of ze het een goede zaak vonden. Dan beaamden ze alles driedubbel en bogen instemmend en stukje voorover. Dat zat haar wel dwars, ja. Ze had eens aan haar eigen haas gevraagd wat hij er nou van vond. Die zei, “schatje, je moet eens meegaan naar een vergadering over miljoenenkwesties met die lui, dan weet je pas wat zeven kleuren keutels schijten na een deal inhoudt.” Zou dit gelden als een ervaring die de cellen gijzelt, vraagt Caramel zich af en gluurt door haar wimpers.

Kruin ligt relaxed op haar rug en snurkt. Ze was goed begonnen, maar had toch last van het feit dat haar geest nogal een eigen leven leidde. Veel ervaringen om uit te putten, maar vele zijn door eigen fantasie ingekleurd. Kruin springt vaak naar haar dubbelleven waar ze de wildste avonturen beleeft. Bij ‘ervaringen die broeien, sluimeren en cellen gijzelen’ ontstaat al snel een heel universum, maar die gedachten werken eerder bevrijdend dan dat ze haar dwars zitten.  Kruin wordt wakker van een beweging in het gras. Ze ziet Mr terugkomen uit de richting van de aanpalende tuin, geluidloos huppend met een tevreden blik op haar snuit. ‘Waar ben je geweest?”

Mr bevriest even in haar beweging. “De Camorra knijnenfamilie heeft mij ooit dwars gezeten, dus .. eh.. ik ging kijken of alles vergeten was.”

“Alles vergeten en vergeven?” vraag Kruin.

Mr lijkt plots geboeid door de nagels van haar rechterpoot. “Quod licet jovi, non licet bovi.”

Voy zit te fluisteren naast de oren van Astro. “Voel je het, laat het toe, stel je cellen open.” Astro voelt iets opborrelen.

Wordt vervolgd…

Feestje

Het gras lijkt opeens veel groener in de mooiste tuin van Rijen. Mr, Caramel en Kruin liggen er tevreden uitgestrekt bij, Spotje springt opgewonden op en neer. Astro glundert. Ze heeft net verteld dat in de geteste haartjes rond de kaalgeschoren plek geen sporen van dofheid meer gevonden zijn. ´Feest´, roept Spotje, ´we organiseren een feest!´. ´Ja’, zegt Astro, ‘maar ik moet nog wel een belangrijke beslissing nemen. Daar moet ik me op voorbereiden.´ ´Eerst feest, dan kun je die beslissing in een positieve stemming nemen. Wat vind je van een blauw/zwart/zilver feest? Jij hebt dan alleen zilver nodig, wij moeten in de modderpoel duiken.’

Astro heeft best zin in een feestje, maar na deze traumatische ervaring wil ze ook haar levensstijl radicaal veranderen. Veel gezonder gaan leven. ‘Een Feng Shui tuin’ oppert Caramel, ‘dat verdeelt de tuin in negen vlakken met verschillende betekenissen en gunstige krachtenvelden. Je hebt water nodig in het oosten, de kleur rood bij de ingang en een aantal spiegelende oppervlakken.’ Dat had ze natuurlijk allemaal opgepikt in die verre Aziatische hangtuin over de sloot. Astro’s oren draaien heen en weer van instemming. ‘Nou’, zegt Spotje, ‘dan geef ik je een rencursus om je conditie op peil te brengen. Je begint met twee minuten rennen, dan twee minuten huppelen en elke dag ren je wat langer.’ Ze gaat het even voordoen en rent een rondje langs de uithoeken van de tuin. Maar al snel worden haar vlekken een soort waas omdat ze zich niet kan inhouden en het toppunt van haar snelheid bereikt. Ze traint namelijk voor de halve marathon. Spotje verdwijnt in een stofwolk uit zicht.

‘Het kan natuurlijk ook rustiger’, zegt Kruin terwijl ze een poot achter haar oren legt. ‘De constrictor pose maakt je spieren soepel.’ Mr wordt zichtbaar kriegel van die wazige adviezen. ‘Kijk, je kunt ook een second opinion vragen aan een specialist. Ik heb hier een lijst met percentages glanssuccessen. De blijvende glans versus terugval in dofheid ratio verschilt aanzienlijk.’ ‘Ik ben eens bij ene dokter Siv geweest,’ zegt Kruin, ‘die deed iets met bio trillingen waarmee hij de staat van je organen kon meten. Ik kreeg een dieet en mocht alleen onbespoten grassen eten van een extra vezelige soort en door de maan bestraald slootwater. Zes weken lang. Daarna zou ik slank, glanzend en vrij van schimmels zijn.’ ‘En, was je slank, glanzend en vrij van schimmels?’ vraagt Astro. ‘Nou, ik heb natuurlijk vrij zware botten en glans kun je moeilijk zien met mijn kruinen. En schimmels heb ik achteraf niet laten meten.’

‘Interessant, maar ik had het dus over specialisten die met hun poten op de grond staan’, zegt Mr. ‘Sja, het gaat erom of ik nog een nabehandeling ga doen met onrijpe giftige bessen’, vertelt Astro. ‘Behoorlijk heftig. Ik verlies dan al mijn haar en ben een tijdje kaal. Het zou de kans dat ik de dofheid terugkrijg misschien iets verkleinen. Maar misschien ook niet en ondertussen is het een paardenmiddel. En ik zie er niet uit.’ ‘Nou’, zegt Mr, ‘sommige vrouwtjes konijnen laten zich expres op bepaalde plekken kaalscheren. In de Brazilian rabbit style. Ze betalen er zelfs grof geld voor, dus ’t is maar hoe je het bekijkt.’

‘Die beslissing moet je overdenken, dus we kunnen ondertussen best een feestje plannen voor een positieve geestelijke instelling.’ Caramel kijkt naar de sloot. ‘Als we een blauw/zwart/zilver feest doen, kan ik wel wat beelden kleien uit zwarte modder. Van die grappige dikke modellen die er wijdpoots bijzitten. Vlaamse naakten.’ Dat had nou weer niemand achter Caramel gezocht. ‘Dan maak ik speciale hapjes’, zegt Spotje die plots weer is opgedoemd zonder na te hijgen, ’pakketjes van malse klaver gerold in donkere boomschors en gedroogd zwart lelieblad met blauwe besjes. Ik heb zelfs een recept waarbij de buitenkant krimpt als ik het pakketje in de warme zon leg zodat de vulling een andere ‘bite’ krijg. Dat is moleculair koken volgens El Balli.’

‘Ok’, haakt Kruin organisatorisch in, ‘wie zetten we op de gastenlijst. Vast je zusje met haar mooie lange poten en schitterend witte knaagtanden. Haas? Die zit misschien niet meer zo strak in zijn vel, maar iedereen valt volgens mij nog voor zijn oude streken. In ieder geval niet mijn broer, daar heeft Spotje te lang mee liggen rommelen. Nieuwe wiptechnieken bespieden is leuk, maar niet in de eigen familie. Misschien nieuw bloed uit de aanpalende tuin? Het is daar wel al een tijd verdacht stil.’

Mr schiet omhoog. ‘Daar woont niemand!’ ‘Hoezo’, vraagt Kruin die nog steeds haar rechterpoot achter haar oren heeft maar zich daar niet van bewust lijkt te zijn, ‘die lui hadden toch over jouw hok geklaagd?’ ‘Laat die nou maar in hun eigen sap gaarkoken’, bitst Mr. ‘Je bedoelt zeker sop?’ Mr doet er het zwijgen toe.

Het begint te schemeren. Astro zit op een verhoogde graspol, de oren als antennes omhoog. Ze mompelt. ‘Staan de antecedenten in het goede huis, wat wordt de baan van de maan…’ Kan ze soms geluiden horen, zelfs als die er niet zijn, die aangeven wat de juiste beslissing is? Ze pakt een tarot berkenblaadje en bestudeert het aandachtig. Ze gaan allemaal gezellig dicht bij Astro zitten. ‘En, kun je er in zien waar ons volgende uitje over de sloot heengaat?’

Vroegâh

Astro, Caramel, Mr, Kruin en Spotje zitten een beetje te soezen in het gras. Het is warm en rustig, Astro’s jongen spelen een stukje verderop verstoppertje onder de struiken.  Niemand zegt wat, Spotje kijkt een beetje bedrukt, Caramel peuzelt aan een grasje, Mr staart in de verte naar de aanpalende tuin.  Astro’s gevoelige oren staan rechtop en draaien af en toe een beetje naar de ene of de andere kant. Ze heeft verteld dat ze de doffe plek hebben weggeschoren en de haartjes aan het testen zijn. ‘Willen jullie de kale plek zien?’ Kijk.’ Spotje buigt zich naar voren. ‘Ziet er goed uit, wel een klein deukje in de huid. Maar ja, deukjes hebben we allemaal, we hebben niet meer die strakke veerkrachtige vacht van vroeger.’ Kruin kijkt vanaf een afstandje, ze is een beetje een schijtert in die dingen. ‘Vroeger…’, zegt Mr bedachtzaam. ‘Jaaah’ zegt Spotje met een lachje.  Het is weer even stil. Astro’s oren richten zich naar de kring. ‘Jullie denken zeker allemaal aan dezelfde haas.’ Nou, dat was zo. Die haas hadden ze een tijdje geleden teruggezien aan de overkant van de sloot, en hij had beslist ook zijn glans verloren. Hij zag er doorleefd en gehavend uit, z’n oren misten hier en daar een stukje. Maar vroeger wilden ze er best allemaal de nieuwe wiptechnieken mee uitproberen. ‘Jij hebt ‘m toch van me afgepakt?’ vraagt Astro aan Spotje, ‘of was het omgekeerd?’ Spotje springt op bij de herinnering. ‘Weet ik niet meer. Nieuwe wiptechnieken heb ik er niet echt mee uitgeprobeerd, van mij moesten ze vroeger allemaal met hun poten afblijven. Een lekker dier was het wel.’ ‘haha, nou ik ook niet echt, maar ik lag wel uren met hem uitgestrekt in zo’n donker ondergronds hol waar we met z’n allen in het weekend heengingen’ zegt Kruin. ‘Nou, het stelde anders niks voor hoor. Oninteressant haastig’, velt Mr plotseling haar oordeel. Caramel kijkt een beetje afkeurend, het moet niet te ordi worden, dit is een tuin voor de betere knijnenklasse. Vier snuiten keren zich naar Caramel. ‘En jij, jij was misschien niet geïnteresseerd in onze haas, maar jij was toch helemaal gek van één van de twee sneeuwhazen, die broers?’ vraagt Kruin. Ondanks haar zen-achtige schijnbewegingen, is ze eigenlijk een sensatiezoeker. ‘Hé kijk, wortelloof’, zegt Caramel en begint te graven, ‘lekker voor worteltjestaart.’

‘Als ik beter ben, begin ik een fertiliteitskliniek voor speciale nesten. Met astrastraling kun je ervoor zorgen dat de jongen zwarte hangoren hebben en een wit pluizige vacht met een donker snuitje’, mijmert Astro. Mr gaat rechtop zitten. ‘Wat mankeert er aan normale jongen? We hebben er allemaal gehad, meerdere zelfs, zonder speciale straling, en die zien er prima uit. Nou ja, behalve Kruin dan, die heeft door haar vreemde houdingen met namen als staande hond met het hoofd naar beneden en treurende wilg met zijstrekking, haar eigen baarmoeder in de knoop gekregen.’ Kruin gaat ter demo even op haar oren staan in de omgekeerde lotus.

‘Nou maar het geeft toch echt een goed gevoel als je de ouders blij kunt maken met van die prachtige jongen met lange oren of diep blauwzwarte vacht.’ Spotje voelt wel wat voor design nestjes. ‘We kunnen er een artikel aan wijden in mijn blad nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjeskonijnen.’’Nou bij mij heeft het heel goed gewerkt’, zegt Caramel tot ieders verrassing. ‘Meertalig en mooi egaal fudge kleurig.’ Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten. ‘Wanneer krijg je die uitslag?  Dan stralen we allemaal onze positieve glansgedachten naar je toe.’

Melissa komt op bezoek

j

Lieve lieve vriendinnen nijnen

Met tranen in mijn ogen heb ik ons prachtige verhaal gelezen. Kruin schrijft echt prachtig en ik hoop dat er nog wat vervolgjes komen liefst een heel boek. Wat ontzettend knap dat je ons ook zo goed hebt kunnen uitbeelden Spotje ik herken mezelf gelijk en uiteraard ons allemaal.
Ik houd me ook aanbevolen voor de heerlijke worteltaart van Caramel en Mr vind toch in spreukenland maar even de ware spreuk. Ik verheug me er enorm op om jullie allemaal te zien, gisteren had ik echt een zware dag, mentaal zwaar met name. Langzaam dringt tot je door wat er allemaal met je is gebeurd de afgelopen weken. Vandaag gaat het een stuk beter, ben de hele dag misselijk maar ik verwacht geen nest! Lekker lang met Spotje aan de telefoon en hoop vandaag Mr en Kruin te zien.
Liefs Astro

Knijnen

Ze wonen in de mooiste tuin van Rijen en met z’n vijven vormen ze een hechte groep. Niet dat ze geen eigen leven hebben, zeker wel, maar ze houden elkaar toch altijd in de gaten en regelmatig plannen ze een uitje naar de overkant van de sloot.

Zo is er Spotje, het Dalmatiër konijn. Ze heeft een mooie ren over zich en kan dat onwijs lang volhouden, vooral in haar geliefde duinen. Haar zwart-witte stippen worden dan een soort waas als ze het toppunt van haar snelheid bereikt. Verder heeft ze de gift van het graven. De prachtigste bouwwerken – je kan het eigenlijk geen holen meer noemen – verschijnen onder haar poten als ze weer eens flink tekeer gaat. Dan is er Caramel, een vlekkeloos zachtbeige konijn die een groot hok met serre eraan had laten bouwen in de betere hoek van de tuin. Zij blijft fit door elke dag een halfuurtje flink door te huppelen, waarna ze zich een bakje speciale granola gunt. Dat aparte mengsel granen laat ze van over de sloot importeren, want ze heeft een tijd in een verre, Aziatische hangtuin gewoond. Mr is een glanzend zilvergrijs konijn die de dingen graag een tijdje bestudeert om dan een oordeel te vellen. Dat oordeel is niet altijd even mals en als je haar dwars zit dan beginnen haar snorharen te trillen van ingehouden woede. Zij had een apart ontwerp hok laten bouwen waarvan ze in de aanpalende tuin vonden dat het hun uitzicht belemmerde. Uiteraard won Mr dit pleit en in de aanpalende tuin is het verdacht stil geworden. Verder is er Kruin, donkerbruin van kleur en zo genoemd om de vele wilde kruinen door haar hele vacht. Kruin is nogal een organisator. Om in haar hoofd tot rust te komen doet zij elke dag een uurtje aan Langzame Welbewuste Bewegingen, waarbij ze zich voorstelt dat ze een cobra is in de woestijn, of een halve ondergaande maan in zee. Haar nieuwste uitdaging is een Chinese zwaarddans, waarbij ze op haar achterpoten in een wijde wuchi moet gaan staan, wat nog heel wat problemen oplevert qua balans.

En dan is er natuurlijk Astro, het blauw-zwarte konijn met de lange gevoelige oren die elk geluidje – zelfs als dat er niet is – weten op te vangen. Door de kleur van haar vacht denk je aan onmetelijke diepten, een sterrennacht met verscholen sterren, de zwarte vruchtbare aarde met een vurige kern diep van binnen. Astro wil anderen altijd graag een goed gevoel bezorgen. Haar familie en brede kring konijnenvrienden en haar jongen uiteraard. Ze krijgt er niet altijd een goed gevoel voor terug en daar baalt ze dan van. Neem nu haar jongen. Om ze een zo leuk mogelijk leven te geven, mogen ze de Vrije Opvoeding volgen waarbij alles in het teken staat van hun eigen ontwikkeling. Op hun eigen tempo. Ze kunnen nu aardig aquarellen en aan euritmie doen en hebben zelfs een vage notie wie opperkonijn Rudolf Steiner is, maar l-a-n-g-z-a-a-m dat ze zijn, dat schiet gewoon niet op.

Op een dag, toen de lente bijna in zicht was, de blaadjes groen en fris uitliepen, de eerste lammetjes te horen waren en het in de aanpalende tuin nog altijd verdacht stil was, vertelde Astro dat ze een doffe plek in haar diepglanzende vacht had. Caramel, Mr, Kruin en Spotje waren er stil van. Ze probeerden allemaal een remedie uit te denken. ‘Meer bewegen’ opperde Spotje, als je nou veel beweegt en daardoor afvalt en kleiner wordt, dan wordt die doffe plek ook kleiner en misschien krimpt ‘ie wel helemaal.’ ‘Ik heb over een konijn gehoord die een enorme doffe plek had, over haar hele lijf, gewoon één grote doffe ellende, en die genas door mentale celtherapie’ vertelde Caramel. ‘Hoe werkt dat dan’, vroeg Mr streng, ‘toch niet van die Voodoo-achtige mumbojumbo, er zijn ook nog genoeg figuren die denken dat een konijnenpoot geluk brengt en daar worden we ook niet blij van.’ Ze aaide in gedachten even over haar pols. ‘Je maakt een reis door je lijf waarbij je de informatie die opgeslagen zit in je cellen positief beïnvloedt door je geest, door de kracht van je gedachten’, zei Caramel die iedereen verraste door die mystieke kant van haar. Kruin ging gelijk praktisch organiseren. ‘Als we nou eens hier allemaal ontspannen gaan liggen in het gras en ons concentreren op het woord “glans”. Dat sturen we dan naar jou, Astro.’ De hele kring zakte onderuit en maakte het zich gemakkelijk. Het werd stil. Wat een stilte….het leek de aanpalende tuin wel. ‘Ik kan me niet zo goed concentreren’, fluisterde Spotje. Daar keek Kruin niet van op, maar zelf was ze ook afgeleid door de bewegingen van de Chinese zwaarddans die ongewild in haar geest opdoemden. Mr draaide zich om. ‘Ik weet ’t niet, ik heb het hier niet zo mee, bij “glans” denk ik aan andere dingen.’ Ze liet verder in het midden wat die andere dingen waren. Astro lag in het gras en genoot van de warme zonnestralen die diep in haar zwarte vacht doordrongen. ‘Ik weet toch dat jullie aan me denken, die reis moet ik toch met mijn eigen geest maken, zorgen jullie nou maar voor de afleiding.’

Dat ging een stuk beter. Mr had een lijstje gemaakt van leuke uitjes over de sloot, bijvoorbeeld naar een tuin met malse klavers op een bedje van jong gras en een spiegelende vijver met parelende bubbels. Spotje vertelde over haar plannen voor een nieuw seizoensblad, met als thema “nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjes konijnen”. ‘Dat is toch niet de goede doelgroep’, riep Kruin vanuit de lotushouding. Ze was nog steeds een beetje beledigd dat Spotje had gezegd dat ze op een cavia leek met die al kruinen. Ze wist wel dat diplomatie niet Spotjes sterkste kant was, maar toch. ‘Wel, want vijftig procent van alle vrouwtjes konijnen doet aan wiptechnieken, dus dit businessplan kan niet stuk. Ik heb alleen een ram nodig voor de financiering.’ Caramel had een nieuw recept voor carrot cake, een speciale mix die ze had opgepikt over de sloot in de verre hangtuin. ‘Het is heel erg gezond, met soja, ginseng, gember en Aziatische wortelen.’ Ze gingen allemaal gezellig dicht bij Astro zitten en gaven haar om de beurt een snuitje. Astro glimlachte. ‘Wat is de laatste roddel uit de aanpalende tuin?’

Mo

Moni

|Heb een druk weekend gehad maar dat wist ik al van te voren.

Gisteren is het begonnen met ziekenhuis bezoeken. Weer zoiets bizars meegemaakt. Ik ga dus naar het Baronie ziekenhuis met Moni (Noors meisje dat als een zusje voor me is, ex van Ernst). Ik moest van haar een zeer kundig oncoloog bezoeken die zij kent. Zij komt uit een familie waar ze aan beiden kanten extreem familiair belast is met kanker. Dus is zij al in Daniel den Hoed bekend toen ze eind 20 was, genetisch onderzoek, ze is nu 32. Haar vader is net uit een lang ziekte proces genezen verklaard dus zij heeft raar genoeg ervaring. Ik was altijd al bang dat er iets met haar zou gebeuren en dat ik dan met haar mee zou gaan en nu is het andersom.

Wij zitten dus samen daar, zij kordaat met vragenlijst en mijn dossier en ik van dit gebeurt toch niet echt, een oncoloog en ik? Ik had een goed gesprek, ik heb het vooral over chemo gehad en met weerstand om chemo te krijgen als het niet strikt noodzakelijk is. Er is me nl nu al verteld dat ze het in mijn geval gaan geven omdat ik sinds sept. vorig jaar in een nieuwe doelgroep val om het altijd te geven. Ik ben het daar dus niet mee eens tenzij ze me goed kunnen overtuigen dat het mijn overlevingskans echt doet toenemen. Hij was het ook met me eens, en hanteerde deze regel niet. Toch erg fijn een second opinion. Wat niet wil zeggen dat ik het niet doe dat hangt van een aantal andere factoren af, ik ga geen onnodig risico lopen en als ze ergens maar een celletje vinden in een klier dan doe ik het natuurljk wel.

Eind van het gesprek vraagt hij aan Moni of zij zich nog steeds 2 x per jaar foto’s laat maken en dat zij dat nu maar even moet laten doen zodat zij volgende maand tijdens haar afspraak met hem dit gelijk kan bespreken. Er werden foto’s gemaakt en we moesten nog even wachten, want als er twijfel zou zijn volgde nog een echo. Tot onze ontzetting volgde die echo dus, ze bleef lang weg, ik was niet meegegaan omdat ze niet zeiden dat dit ging gebeuren. Moni totaal overdonderd, wist even zelf niets meer te vragen. Ze bleef zo lang weg, ik werd doodzenuwachtig op de gang. Toen ze er eindelijk uitkam zei ze totaal ontredderd dat ze nu een afspraak voor een MRI scan moest maken. Staan we aan de balie, komt die radioloog nog zeggen dat er spoed bij is, niet te lang wachten. Helemaal beduusd zijn we toen maar wat gaan drinken, het was zo onwerkelijk en bizar. Ben je opeens alletwee patient, ik kan het nog steeds niet geloven.

Vanmiddag krijg ik een spuit in mijn borst zodat ze die klier goed kunnen opsporen morgen.

Morgenochtend moet ik dan laten scannen en morgenmiddag ga ik onder het mes. Als alles goed gaat mag ik s avonds naar huis, dat zou ik wel erg prettig vinden.