Moni

|Heb een druk weekend gehad maar dat wist ik al van te voren.

Gisteren is het begonnen met ziekenhuis bezoeken. Weer zoiets bizars meegemaakt. Ik ga dus naar het Baronie ziekenhuis met Moni (Noors meisje dat als een zusje voor me is, ex van Ernst). Ik moest van haar een zeer kundig oncoloog bezoeken die zij kent. Zij komt uit een familie waar ze aan beiden kanten extreem familiair belast is met kanker. Dus is zij al in Daniel den Hoed bekend toen ze eind 20 was, genetisch onderzoek, ze is nu 32. Haar vader is net uit een lang ziekte proces genezen verklaard dus zij heeft raar genoeg ervaring. Ik was altijd al bang dat er iets met haar zou gebeuren en dat ik dan met haar mee zou gaan en nu is het andersom.

Wij zitten dus samen daar, zij kordaat met vragenlijst en mijn dossier en ik van dit gebeurt toch niet echt, een oncoloog en ik? Ik had een goed gesprek, ik heb het vooral over chemo gehad en met weerstand om chemo te krijgen als het niet strikt noodzakelijk is. Er is me nl nu al verteld dat ze het in mijn geval gaan geven omdat ik sinds sept. vorig jaar in een nieuwe doelgroep val om het altijd te geven. Ik ben het daar dus niet mee eens tenzij ze me goed kunnen overtuigen dat het mijn overlevingskans echt doet toenemen. Hij was het ook met me eens, en hanteerde deze regel niet. Toch erg fijn een second opinion. Wat niet wil zeggen dat ik het niet doe dat hangt van een aantal andere factoren af, ik ga geen onnodig risico lopen en als ze ergens maar een celletje vinden in een klier dan doe ik het natuurljk wel.

Eind van het gesprek vraagt hij aan Moni of zij zich nog steeds 2 x per jaar foto’s laat maken en dat zij dat nu maar even moet laten doen zodat zij volgende maand tijdens haar afspraak met hem dit gelijk kan bespreken. Er werden foto’s gemaakt en we moesten nog even wachten, want als er twijfel zou zijn volgde nog een echo. Tot onze ontzetting volgde die echo dus, ze bleef lang weg, ik was niet meegegaan omdat ze niet zeiden dat dit ging gebeuren. Moni totaal overdonderd, wist even zelf niets meer te vragen. Ze bleef zo lang weg, ik werd doodzenuwachtig op de gang. Toen ze er eindelijk uitkam zei ze totaal ontredderd dat ze nu een afspraak voor een MRI scan moest maken. Staan we aan de balie, komt die radioloog nog zeggen dat er spoed bij is, niet te lang wachten. Helemaal beduusd zijn we toen maar wat gaan drinken, het was zo onwerkelijk en bizar. Ben je opeens alletwee patient, ik kan het nog steeds niet geloven.

Vanmiddag krijg ik een spuit in mijn borst zodat ze die klier goed kunnen opsporen morgen.

Morgenochtend moet ik dan laten scannen en morgenmiddag ga ik onder het mes. Als alles goed gaat mag ik s avonds naar huis, dat zou ik wel erg prettig vinden.