Knijnen

Ze wonen in de mooiste tuin van Rijen en met z’n vijven vormen ze een hechte groep. Niet dat ze geen eigen leven hebben, zeker wel, maar ze houden elkaar toch altijd in de gaten en regelmatig plannen ze een uitje naar de overkant van de sloot.

Zo is er Spotje, het Dalmatiër konijn. Ze heeft een mooie ren over zich en kan dat onwijs lang volhouden, vooral in haar geliefde duinen. Haar zwart-witte stippen worden dan een soort waas als ze het toppunt van haar snelheid bereikt. Verder heeft ze de gift van het graven. De prachtigste bouwwerken – je kan het eigenlijk geen holen meer noemen – verschijnen onder haar poten als ze weer eens flink tekeer gaat. Dan is er Caramel, een vlekkeloos zachtbeige konijn die een groot hok met serre eraan had laten bouwen in de betere hoek van de tuin. Zij blijft fit door elke dag een halfuurtje flink door te huppelen, waarna ze zich een bakje speciale granola gunt. Dat aparte mengsel granen laat ze van over de sloot importeren, want ze heeft een tijd in een verre, Aziatische hangtuin gewoond. Mr is een glanzend zilvergrijs konijn die de dingen graag een tijdje bestudeert om dan een oordeel te vellen. Dat oordeel is niet altijd even mals en als je haar dwars zit dan beginnen haar snorharen te trillen van ingehouden woede. Zij had een apart ontwerp hok laten bouwen waarvan ze in de aanpalende tuin vonden dat het hun uitzicht belemmerde. Uiteraard won Mr dit pleit en in de aanpalende tuin is het verdacht stil geworden. Verder is er Kruin, donkerbruin van kleur en zo genoemd om de vele wilde kruinen door haar hele vacht. Kruin is nogal een organisator. Om in haar hoofd tot rust te komen doet zij elke dag een uurtje aan Langzame Welbewuste Bewegingen, waarbij ze zich voorstelt dat ze een cobra is in de woestijn, of een halve ondergaande maan in zee. Haar nieuwste uitdaging is een Chinese zwaarddans, waarbij ze op haar achterpoten in een wijde wuchi moet gaan staan, wat nog heel wat problemen oplevert qua balans.

En dan is er natuurlijk Astro, het blauw-zwarte konijn met de lange gevoelige oren die elk geluidje – zelfs als dat er niet is – weten op te vangen. Door de kleur van haar vacht denk je aan onmetelijke diepten, een sterrennacht met verscholen sterren, de zwarte vruchtbare aarde met een vurige kern diep van binnen. Astro wil anderen altijd graag een goed gevoel bezorgen. Haar familie en brede kring konijnenvrienden en haar jongen uiteraard. Ze krijgt er niet altijd een goed gevoel voor terug en daar baalt ze dan van. Neem nu haar jongen. Om ze een zo leuk mogelijk leven te geven, mogen ze de Vrije Opvoeding volgen waarbij alles in het teken staat van hun eigen ontwikkeling. Op hun eigen tempo. Ze kunnen nu aardig aquarellen en aan euritmie doen en hebben zelfs een vage notie wie opperkonijn Rudolf Steiner is, maar l-a-n-g-z-a-a-m dat ze zijn, dat schiet gewoon niet op.

Op een dag, toen de lente bijna in zicht was, de blaadjes groen en fris uitliepen, de eerste lammetjes te horen waren en het in de aanpalende tuin nog altijd verdacht stil was, vertelde Astro dat ze een doffe plek in haar diepglanzende vacht had. Caramel, Mr, Kruin en Spotje waren er stil van. Ze probeerden allemaal een remedie uit te denken. ‘Meer bewegen’ opperde Spotje, als je nou veel beweegt en daardoor afvalt en kleiner wordt, dan wordt die doffe plek ook kleiner en misschien krimpt ‘ie wel helemaal.’ ‘Ik heb over een konijn gehoord die een enorme doffe plek had, over haar hele lijf, gewoon één grote doffe ellende, en die genas door mentale celtherapie’ vertelde Caramel. ‘Hoe werkt dat dan’, vroeg Mr streng, ‘toch niet van die Voodoo-achtige mumbojumbo, er zijn ook nog genoeg figuren die denken dat een konijnenpoot geluk brengt en daar worden we ook niet blij van.’ Ze aaide in gedachten even over haar pols. ‘Je maakt een reis door je lijf waarbij je de informatie die opgeslagen zit in je cellen positief beïnvloedt door je geest, door de kracht van je gedachten’, zei Caramel die iedereen verraste door die mystieke kant van haar. Kruin ging gelijk praktisch organiseren. ‘Als we nou eens hier allemaal ontspannen gaan liggen in het gras en ons concentreren op het woord “glans”. Dat sturen we dan naar jou, Astro.’ De hele kring zakte onderuit en maakte het zich gemakkelijk. Het werd stil. Wat een stilte….het leek de aanpalende tuin wel. ‘Ik kan me niet zo goed concentreren’, fluisterde Spotje. Daar keek Kruin niet van op, maar zelf was ze ook afgeleid door de bewegingen van de Chinese zwaarddans die ongewild in haar geest opdoemden. Mr draaide zich om. ‘Ik weet ’t niet, ik heb het hier niet zo mee, bij “glans” denk ik aan andere dingen.’ Ze liet verder in het midden wat die andere dingen waren. Astro lag in het gras en genoot van de warme zonnestralen die diep in haar zwarte vacht doordrongen. ‘Ik weet toch dat jullie aan me denken, die reis moet ik toch met mijn eigen geest maken, zorgen jullie nou maar voor de afleiding.’

Dat ging een stuk beter. Mr had een lijstje gemaakt van leuke uitjes over de sloot, bijvoorbeeld naar een tuin met malse klavers op een bedje van jong gras en een spiegelende vijver met parelende bubbels. Spotje vertelde over haar plannen voor een nieuw seizoensblad, met als thema “nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjes konijnen”. ‘Dat is toch niet de goede doelgroep’, riep Kruin vanuit de lotushouding. Ze was nog steeds een beetje beledigd dat Spotje had gezegd dat ze op een cavia leek met die al kruinen. Ze wist wel dat diplomatie niet Spotjes sterkste kant was, maar toch. ‘Wel, want vijftig procent van alle vrouwtjes konijnen doet aan wiptechnieken, dus dit businessplan kan niet stuk. Ik heb alleen een ram nodig voor de financiering.’ Caramel had een nieuw recept voor carrot cake, een speciale mix die ze had opgepikt over de sloot in de verre hangtuin. ‘Het is heel erg gezond, met soja, ginseng, gember en Aziatische wortelen.’ Ze gingen allemaal gezellig dicht bij Astro zitten en gaven haar om de beurt een snuitje. Astro glimlachte. ‘Wat is de laatste roddel uit de aanpalende tuin?’

Mo