Vroegâh

Astro, Caramel, Mr, Kruin en Spotje zitten een beetje te soezen in het gras. Het is warm en rustig, Astro’s jongen spelen een stukje verderop verstoppertje onder de struiken.  Niemand zegt wat, Spotje kijkt een beetje bedrukt, Caramel peuzelt aan een grasje, Mr staart in de verte naar de aanpalende tuin.  Astro’s gevoelige oren staan rechtop en draaien af en toe een beetje naar de ene of de andere kant. Ze heeft verteld dat ze de doffe plek hebben weggeschoren en de haartjes aan het testen zijn. ‘Willen jullie de kale plek zien?’ Kijk.’ Spotje buigt zich naar voren. ‘Ziet er goed uit, wel een klein deukje in de huid. Maar ja, deukjes hebben we allemaal, we hebben niet meer die strakke veerkrachtige vacht van vroeger.’ Kruin kijkt vanaf een afstandje, ze is een beetje een schijtert in die dingen. ‘Vroeger…’, zegt Mr bedachtzaam. ‘Jaaah’ zegt Spotje met een lachje.  Het is weer even stil. Astro’s oren richten zich naar de kring. ‘Jullie denken zeker allemaal aan dezelfde haas.’ Nou, dat was zo. Die haas hadden ze een tijdje geleden teruggezien aan de overkant van de sloot, en hij had beslist ook zijn glans verloren. Hij zag er doorleefd en gehavend uit, z’n oren misten hier en daar een stukje. Maar vroeger wilden ze er best allemaal de nieuwe wiptechnieken mee uitproberen. ‘Jij hebt ‘m toch van me afgepakt?’ vraagt Astro aan Spotje, ‘of was het omgekeerd?’ Spotje springt op bij de herinnering. ‘Weet ik niet meer. Nieuwe wiptechnieken heb ik er niet echt mee uitgeprobeerd, van mij moesten ze vroeger allemaal met hun poten afblijven. Een lekker dier was het wel.’ ‘haha, nou ik ook niet echt, maar ik lag wel uren met hem uitgestrekt in zo’n donker ondergronds hol waar we met z’n allen in het weekend heengingen’ zegt Kruin. ‘Nou, het stelde anders niks voor hoor. Oninteressant haastig’, velt Mr plotseling haar oordeel. Caramel kijkt een beetje afkeurend, het moet niet te ordi worden, dit is een tuin voor de betere knijnenklasse. Vier snuiten keren zich naar Caramel. ‘En jij, jij was misschien niet geïnteresseerd in onze haas, maar jij was toch helemaal gek van één van de twee sneeuwhazen, die broers?’ vraagt Kruin. Ondanks haar zen-achtige schijnbewegingen, is ze eigenlijk een sensatiezoeker. ‘Hé kijk, wortelloof’, zegt Caramel en begint te graven, ‘lekker voor worteltjestaart.’

‘Als ik beter ben, begin ik een fertiliteitskliniek voor speciale nesten. Met astrastraling kun je ervoor zorgen dat de jongen zwarte hangoren hebben en een wit pluizige vacht met een donker snuitje’, mijmert Astro. Mr gaat rechtop zitten. ‘Wat mankeert er aan normale jongen? We hebben er allemaal gehad, meerdere zelfs, zonder speciale straling, en die zien er prima uit. Nou ja, behalve Kruin dan, die heeft door haar vreemde houdingen met namen als staande hond met het hoofd naar beneden en treurende wilg met zijstrekking, haar eigen baarmoeder in de knoop gekregen.’ Kruin gaat ter demo even op haar oren staan in de omgekeerde lotus.

‘Nou maar het geeft toch echt een goed gevoel als je de ouders blij kunt maken met van die prachtige jongen met lange oren of diep blauwzwarte vacht.’ Spotje voelt wel wat voor design nestjes. ‘We kunnen er een artikel aan wijden in mijn blad nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjeskonijnen.’’Nou bij mij heeft het heel goed gewerkt’, zegt Caramel tot ieders verrassing. ‘Meertalig en mooi egaal fudge kleurig.’ Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten. ‘Wanneer krijg je die uitslag?  Dan stralen we allemaal onze positieve glansgedachten naar je toe.’