Voy!

Het is snikheet in de mooiste tuin van Rijen. Het gras kriebelt in de snuiten van de knijnenkring en Mr niest wel 8 keer achter elkaar. Ze heeft last van hooikoorts. Aandachtig nippen ze aan een glaasje Prosecco, een fles die Caramel heeft meegenomen na een cursus ‘bubbels nippen voor expats’. “Deze druif komt van de schuine helling uit het nabije Oosten. Vlakbij Drenthe. Tintelfris en toch niet duur.” Spotje had ook een fles meegenomen naar de zomerse picknick. “Proef deze eens, geen idee waar die vandaan komt, maar het is de duurste die er te krijgen valt en het etiket bevat bladgoud en parelpoeder.” Naast rennen houdt Spotje ook van geld over de balk gooien en extravaganza.

Kruin begint door de combinatie warmte en alcohol een beetje te wankelen in haar kaarsrechte tree pose. “Ik was op South Rabbit Beach en daar eten en drinken ze of heel erg veel of zo goed als niks. Ze zijn er super skinny of enorm vet. Hoe zouden onze buren in de aanpalende tuin eruit zien?”

“Behoorlijk mager” mompelt Mr en niest nog eens.

“Nou ik wil ook flink wat magerder worden”, zegt Astro. “En gezonder, gericht op glans en innerlijk evenwicht, dus ben ik helemaal anders gaan koken. De jongen zitten nu wel nu met lange tanden aan tafel, maar het moet. Ik heb ook water besteld dat per fles vier keer zo duur is als de Prosecco van Spotje, maar het water is ingefluisterd door Voy en moet zeer zuiverend werken. Tot in de cellen.”

“Voy? Klinkt vaag”, zegt Mr.

“Ja, Voy, voluit heet ze Voyager. Een bijzonder krachtige genezeres, ze heeft het boek de Delende Reis geschreven, nadat ze zichzelf genezen heeft van doffe wildgroei met een uitpuilende plek zo groot als een spitskool. Die slonk eerst tot het formaat van een spruitje, toen een erwtje en toen was het weg.”

“Mmmm” lispelt Kruin een beetje beneveld.

“Ja, geweldig he?”, zegt Astro.

“eh.. ik kreeg er eigenlijk honger van, het is de tijd van de jonge erwtjes.”

“Een spitskool?” snuift Mr, “en als ze in beweging kwam, sprong ze rond als een skippybal met oren?”

“Ja, ik dacht al dat jullie sceptisch zouden zijn, dus ik heb Voy uitgenodigd voor een tuinsessie. We gaan straks samen een Delende Reis doen.”

“Ik denk dat ze heel wonderbaarlijk is”, zegt Caramel, “nadat ze was komen spreken in de ladies club, konden we allemaal een stuk beter tennissen.”

“Is dat een eufemisme voor nieuwe wiptechnieken voor vrouwtjes konijnen?” vraagt Spotje, die altijd op zoek is naar materiaal voor haar blad.

Astro draait haar gevoelige oren – die alle geluiden horen, zelfs als die er niet zijn – naar het zuiden. “Ik voel dat Voy eraan komt. Ik kan alle hulp gebruiken om doffe plekken vanuit mijn diepste ik te bestrijden nu ik verteld heb dat ik de kalende kuur met de onrijpe bessen niet ga doen. Het is zo’n heftig middel, je weet nooit of de kuur niet erger is dan de kwaal.”

“Daarom ben ik ook zo voor dierproeven”, zegt Mr. “Ik had last van schilfertjes tussen mijn oren. Maar ik gebruik niks voordat ik het eerst heb uitgetest. Ik kreeg een elixer uit vingerhoedkruid. Nou reken maar dat ik zoiets eerst test. Gelukkig maar, dat spul loste een stuk meer op dan alleen schilfers.”

“Op wie heb je dat dan getest?” vraagt Spotje.

“Derde partijen die vrij en onbelemmerd uitzicht op de sloot trachten te forceren, op gronden niet geregistreerd bij de deelgemeente noch het hoogheemraadschap” zegt Mr op plechtige toon. Ze is zich al een tijdje aan het voorbereiden op een ingewikkelde zaak, dus dit kon net zo goed een stuk zijn uit haar pleidooi.

Opeens staat ze daar. Een bijna lichtgevend wit konijn met lange trillende snorharen en diepflonkerende ogen. “Welkom, welkom. Ik ben Voy” fluistert Voy.

Mr stapt naar voren. “Welkom? Mag ik er u op wijzen dat wij in dezen de verwelkomende partij zijn en er sprake is van huisvre..”

“Sttt” maant Astro, al helemaal in de ban.

Voy neemt een langgerekte sprong in slow motion en kijkt ze dan één voor één indringend aan. “Daal af naar wat jou heeft bepaald, de ervaring die je onderdrukt, die verborgen ligt, sluimert, broeit, de ervaring die je cellen gijzelt.”

Spotje knijpt haar ogen dicht. Meestal raakt ze pas in een soort trance na een kilometer of zeven gestrekte ren door de duinen. Ze denkt terug aan de tantra-dag die ze een keer was gaan doen met Kruin. Daar keek de tantrameester haar ook zo indringend aan en moest ze ‘s middags een ander konijn dat ze niet kende – het was een langharige dikzak met een zenuwtic – vijf minuten ononderbroken aanstaren en zeggen wat ze van hem vond. Hij had haar hoopvol aangekeken. Ze had maar gezegd dat hij haar een goede kandidaat leek voor de marathon als hij twee jaar lang driemaal daags tien kilometer zou oefenen. Kruin zat ondertussen iets verderop iemand vanuit de striking cobra pose zo hard aan te staren, dat de aangestaarde langzaam veranderde in een zwetend hoopje. Spotje krijgt het gevoel of al haar vlekken beginnen te kriebelen.

Caramel heeft een comfortabel matje gemaakt van lang gras en concentreert zich op ervaringen die haar mogelijk dwars zitten. Ze had eens een mislukte fundraiser gehouden toen ze nog in de Aziatische hangtuin woonde. Een inzameling voor jonge konijnen die lispelden door een hazenlipje. Dat kwam veel voor onder het Pak Soy volk omdat ze nooit hadden geleerd te knagen maar hun voedsel met stokjes naar binnen werkten. Het had helemaal niks opgeleverd, nada, niemand had ook maar iets gedoneerd. Terwijl ze toch meerdere keren her en der had geïnformeerd of ze het een goede zaak vonden. Dan beaamden ze alles driedubbel en bogen instemmend en stukje voorover. Dat zat haar wel dwars, ja. Ze had eens aan haar eigen haas gevraagd wat hij er nou van vond. Die zei, “schatje, je moet eens meegaan naar een vergadering over miljoenenkwesties met die lui, dan weet je pas wat zeven kleuren keutels schijten na een deal inhoudt.” Zou dit gelden als een ervaring die de cellen gijzelt, vraagt Caramel zich af en gluurt door haar wimpers.

Kruin ligt relaxed op haar rug en snurkt. Ze was goed begonnen, maar had toch last van het feit dat haar geest nogal een eigen leven leidde. Veel ervaringen om uit te putten, maar vele zijn door eigen fantasie ingekleurd. Kruin springt vaak naar haar dubbelleven waar ze de wildste avonturen beleeft. Bij ‘ervaringen die broeien, sluimeren en cellen gijzelen’ ontstaat al snel een heel universum, maar die gedachten werken eerder bevrijdend dan dat ze haar dwars zitten.  Kruin wordt wakker van een beweging in het gras. Ze ziet Mr terugkomen uit de richting van de aanpalende tuin, geluidloos huppend met een tevreden blik op haar snuit. ‘Waar ben je geweest?”

Mr bevriest even in haar beweging. “De Camorra knijnenfamilie heeft mij ooit dwars gezeten, dus .. eh.. ik ging kijken of alles vergeten was.”

“Alles vergeten en vergeven?” vraag Kruin.

Mr lijkt plots geboeid door de nagels van haar rechterpoot. “Quod licet jovi, non licet bovi.”

Voy zit te fluisteren naast de oren van Astro. “Voel je het, laat het toe, stel je cellen open.” Astro voelt iets opborrelen.

Wordt vervolgd…