Voy II

Astro voelt hoe de fluisteringen van Voy alle haartjes doen trillen. Alsof er een briesje door haar vacht strijkt. De trillingen geleiden haar naar de kern, de verborgen waarheid. “Ik ben mezelf verloren” fluistert Astro terug. “Ik had altijd in mijn innerlijke tuin een eigen graspol, waar ik mezelf ontplooide, eentje die ik niet hoefde te delen. Ik kan ‘m niet meer vinden.” Spotje, Mr, Caramel en Kruin zijn er stil van. Dat was het. Astro was haar eigen innerlijke graspol kwijt. Je zou van minder een doffe plek krijgen. Het was een eye opener. “Hij is jarenlang afgebrokkeld en ik heb ‘m zelf ook afgegraven, tot het laatste sprietje weggegeven.” Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten. “We gaan je helpen zoeken” zegt Spotje en aait over Astro’s vacht.

De schemering gaat over in de nacht en Voy valt stil, haar vacht geeft een vage witte gloed. Met een lange sprong in slow motion richting de maan is ze verdwenen.

De volgende dag zitten ze in de middagzon weer bij elkaar en iedereen heeft slecht geslapen. “Heb jij er nou opeens zwarte vlekken bij gekregen?” vraagt Caramel aan Spotje, “zelfs je snuit is zwart.” “Ik kon niet slapen en heb een manier bedacht waardoor Astro haar innerlijke graspol kan terugvinden. Ik denk dat ze bepaalde zintuigen scherper moet maken. Daarom heb ik de hele nacht gegraven aan een groot hol waar het pikkedonker is. Daar gaan we eten zonder dat we zien wat het is.”

“Topidee!” zegt Kruin en slaat gelijk aan het organiseren. “We moeten niet zelf koken, want dan weten we wat het is. Ik weet wel een cateraar. Vanavond zien we elkaar bij de ingang.” Spotje rent richting sloot voor een bad, zelfs haar oren zijn zwart van de aarde.

Die avond zitten Mr, Caramel, Astro, Kruin en Spotje aan de ingang van het grote hol. Een klein, blind dwergkonijn komt naar buiten. “Goedenavond en welkom bij ristorante Non Transparante, mijn naam is Sette. Volg mij en houd elkaar bij de staart vast, want het is aardedonker.” Ze schuifelen voorzichtig naar binnen, het is binnen zo donker dat ze zelfs elkaars witte staartje niet kunnen zien. Er lijkt geen einde te komen aan de lange gang, dan klinkt het opeens holler en zijn ze in een grotere ruimte. “Ik hoor geschuifel en gesmak” zegt Astro. “En ook alsof er iets in de muren beweegt, behoorlijk eng.” Astro’s oren vangen natuurlijk de kleinste geluidjes op, zelfs die er niet zijn. “Ga maar zitten en maak het jezelf gemakkelijk” klinkt de licht galmende stem van Sette vanuit een hoek. Dit is jullie voorgerecht, buon appetito.” “Het ruikt helemaal niet” zegt Caramel en voelt een beetje glibberig. Kruin schrikt als ze opeens haar bord voelt bewegen. “Wat heb jij op je bord,” vraagt Spotje, “ik probeer iets te pakken te krijgen.”

“Bent u al lang blind” vraagt Mr luid, in richting waar ze vermoedt dat Sette zich bevindt. “Nee, nog niet zo lang. Ik heb een onschuldig vitamine elixer gedronken, tenminste zo was het aanbevolen. Toen is mijn hele familie blind geworden.” Mr schraapt hoorbaar haar keel. “Ik vermoed dat we als testkonijnen zijn gebruikt,”galmt Sette. Er valt een ongemakkelijke stilte. “Volgens mij hebben we hier een Beaujolais”, zegt Caramel opgewekt.

“Ik krijg niks door mijn keel”, zegt Spotje. “Ik proef niet eens of het klaver of gras is. Het heeft allemaal een muffe, bedorven smaak. Is de kok soms ook blind?”

Astro voelt met haar poot over tafel. “Het is vreemd als je totaal niks ziet en er van alles om je heen gebeurt. Je focust meer, concentreert je op een ding tegelijk.” Ze horen een diepe zucht. “Dat ben ik verleerd, ik doe al jaren tien dingen tegelijkertijd. En niet één ding helemaal voor mezelf.” Kruin knikt, al ziet niemand dat. ”Je hebt een innerlijke graspol nodig om in balans te blijven, een plek waar je verdieping kunt vinden, je persoonlijke energiebron om dingen voor jezelf te doen.” Astro zucht opnieuw. “Dat is niet gemakkelijk als je jongen hebt die zoveel aandacht opeisen. Die Vrije Opvoeding richt zich helemaal op de eigen ontwikkeling van elk jong, maar ondertussen schiet de mijne er bij in.” “Meer loslaten”, oppert Caramel, “en zoeken wat jou zelf plezier geeft. Ik houd van Vlaamse naakten, van varen en bubbels nippen voor expats. Die dingen bouw ik zoveel mogelijk in.”

“Hoe smaakt het?” horen ze Sette galmen ergens rechtsachter. “Molto buono”, zegt Mr. Daar kijkt iedereen van op. In figuurlijke zin dan, want er valt weinig te zien. Meestal is ze niet zo complimenteus.

“Ik kan dit niet eten” zegt Spotje. “Wat is het?” “Coniglio in brodo” galmt het zacht. “Nooit van gehoord. Geef mij maar de recepten van El Balli, daar weet je vaak ook niet wat je eet, maar wat een sensatie.”

Even later staan ze buiten in de koele avondlucht. Mr blijkt haar bord bij zich te hebben. “Dit brengen we even bij de inspectiedienst. Je weet maar nooit wat je in het donker op je bord krijgt.”

Ze gaan allemaal dicht bij Astro zitten, omringd door de schemering. “Ben je al iets verder?” vraagt Spotje. “Sja..ik voel dat ik ‘m ergens heb, maar ik moet er wat voor doen om mijn innerlijke graspol terug te vinden. Ik heb er wel zin in. Mijn reis is nog maar net begonnen.”